คำถามที่ต้องตอบ, pic งานSeed P.5 Options

[$uang]

แถลงไขมันไม่ใช่ฟิคที่ทุกคนรออยู๋แต่
มันเป็นฟิคเก่าของส่วง
เอามาให้อ่านเนื่องจาก
หัวตื้อคะ
แต่งฟิคไม่ได้เลยปวดหัว
ดองจนเค็มหมดแล้ว
อ่านยุนกะมินไปซะ
ตอนนี้ชุลไม่ปล่อยให้ว่างเลย(ทำไรอะ)555+เลยแต่งฟิคไม่ได้แต่งได้คง.....................
(ไปละชักเลอะเลือนปวดหัวเซง-เครียด-หอมชุล)
สารภาพความลับที่ไม่เคยเปิดเผยเลย
ฟิคมินแต่งจากชีวิตจริงบางส่วนของส่วงเอง >0<
งั้นมันจะออกแนวรันทดชีวิตนิส
ตอนเขียนใส่อารมลงไปเต็มที่
ไงถ้ามัน.................ก็ขอโทษ
--น้องขวัญ
-น้องแดล
น้องแพน
น้องน้ำ
อ่านอีกซะแม้จะเคยอ่านแล้ว


YUn2
Yahoo!!วันนี้เป็นวันที่ผมดีใจที่สุดเลยทำไมหนะเหรอ?......ก็วันพรุ่งนี้คือวันแต่งงานของผมไงหละมัวแต่ดีใจลืมแนะนำตัวไปผมชื่อ “จุง ยุน โฮ”เจ้าสาวของผมไม่สวยซักเท่าไหร่หรอกนะแ ต่ผมก็ว่าเธอน่ารักดีนะยิ่งเวลาอายหูเธอจะแดงหน้าด้วย 55+หน้าหยิกชะมัดเลยเราเป็นแฟนกันมา 5 ปีแล้วมั้งผมตั้งหน้าตั้งตารอคอยให้ถึงวันพรุ่งนี้วันที่ผมรอมานานถึง 5 ปีเราสองคนรักกันมากไปเที่ยวด้วยกันทุกเทศกาลและเธอก็มีนิสัยประหลาดคือไม่ว่าเธอจะไ
ปที่ไหนเธอจะต้องส่งโปสการ์ดมาที่บ้านผมเสมอน่ารักใช่มะหละ ระยะเวลา5ปีที่ผ่านเธอสอนให้ผมรู้จักกับความรัก ความห่วงใย เเละความสดใส ผมว่าผมคงเป็นคนที่โชคดีที่สุดคนนึงเลยหละ อิอิ ^__^””

**ก่อนพิธีเเต่งงาน
ตื่นเต้นๆๆๆ ผมตื่นเต้นจนจะบ้าแล้ว อ๊ากกกกก!!! เอ~~~...วันนี้ทำไมเธอถึงดูกระวนกระวายท่าทางอึกอักหน้าก็ไม่ยิ้มอย่างนั้นหละ ??? ผมเดินเข้าไปโอบเธอจากด้านหลังเเล้วก็.....ชื่นใจจังเลยเจ้าสาวของผม ฮ่าๆๆๆใช่เเล้วผมหอมเธอไปฟอดใหญ่เลยแหละ ‘เพี้ยะ’เธอตีที่แขนผมเบาๆเเล้วส่งยิ้มสดใสกลับมา ดีใจจังเธอยิ้มเเล้ว

**พิธีเเต่งงาน
เธอเดินมาเเล้วผมตื่นเต้นจังเลยอะ ว้าวเธอสวยมากๆเลยเวลาที่มีผ้าคลุมบางๆมาปิดหน้า(เอ๊ะหมายความว่าไง)
“คุณจะรับเธอเป็นภรรยาหรือไม่?” เสียงบาทหลวงถามดังก้องกังวานไปทั่วโบสถ์ “รับครับ”ผมก็ตอบกลับไปด้วยความมั่นใจเเละปิติ^^
“คุณจะรับผู้ชายคนนี้เป็นสามีหรือไม่?”.............. “เอ่อ..ระ รับค่ะ”เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอึกอักเหมือนไม่ค่อยอยากรับซักเท่าไหร่ เเต่ก็เอาเถอะผมว่าเธอคงตื่นเต้น “คุณสองคนเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมาย ทุกคนในที่นี้เเละพระผู้เป็นเจ้า เป็นพยานเเห่งความรักครั้งนี้” ผมกับเธอสวมแหวนให้กันเเละกัน มือผมสั่นมากๆเลยหละ มือของเธอก็สั่นไม่เเพ้กัน ก็นี้มันพิธีเเต่งงานใครๆก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา “ทั้งสองจูบกันได้” อ่าเเล้วเวลานี้ก็มาถึง เราสองคนจูบกันท่ามกลางเสียงปรบมือดีใจของแขกในพิธี จากนั้นเธอเเละผมแยกกันไปทักทายเพื่อนๆของเรา ผมเดินไปทักเพื่อนสนิทคนนึง “เป็นไงบ้านหละวันนี้ เจ้าสาวฉันสวยมะ” ผมถามปนอวดเจ้าสาวกับเเจจุง เพื่อนที่สนิทกับผมมาตั้งเเต่เด็ก “สวย”……..’สวยมากจนน่าฉุดเลยแหละ’ “เเจจุงนายห้ามมาหลงรักเจ้าสาวฉันนะ” ผมพูดหยอกล้อเเจจุงเล่นตามภาษาเพื่อนสนิท “คงงั้น” อ้าวดูมันตอบ น่าไล่กลับบ้านจริงๆเลย

ผมเดินเเยกออกมาจากพวกเพื่อนๆ เดินไปห้องเเต่งตัวเพื่อจะเอาของขวัญสุดพิเศษที่ผมเตรียมไว้ให้เธอคนนั้น เเละเมื่อผมเดินผ่านห้องเเต่งตัวเจ้าสาวกลับพบกับภาพบาดตาบาดใจ เธอคนนั้นของผมกำลังจูบอย่างดูดดื่มอยู่กับเเจจุง ผมแทบล้มทั้งยืน หัวใจของผมมันสลายทันที ผมพยายามพาตัวเองออกมาจากที่ตรงนั้นให้เบาที่สุด เพื่อไม่ให้รบกวนคนที่ผมรักกับเพื่อนรักของผม น้ำต่ลูกผู้ชายที่ไม่เคยไหลกลับเอ่อล้นออกมาอย่างไม่สิ้นสุด ส่วนของขวัญชิ้นนั้นนะหรอ ผมจะทิ้งมันไปในเมื่อเธอเลือกที่จะจูบกับเพื่อนของผมในวันเเต่งงานของเรา ของขวัญที่ผมตั้งใจจะให้เธอมันคงไม่มีความหมายอีกต่อไปเเล้ว ตอนนี้เธอได้ของขวัญสุดพิเศษจากเพื่อนผมไปเเล้วหนิ ผมได้เเต่คิดดีใจว่าพิธีเเต่งงานของผมกับเธอจบลงเเล้วซินะ จะได้ไม่มีให้ต้องมาเห็นน้ำตาของผู้ชายไร้น้ำยาอย่างผมที่มันไม่เคยไหลมาเป็นเวลานับ
10ปี

ตอนนี้ผมเหมือนคนบ้าที่วันๆนั่งดูเเต่รูป รูปของผมกับเธอตลอดระยะเวลา5ปีที่ผ่านมาซ้ำเเล้วซ้ำเล่า ผมเลือกที่จะกักตัวเองอยู่ในห้อง ดื่มเหล้า ร้องไห้ ดูรูป ทำเเค่นั้น หน้าผมตอนนี้มีหนวดเคราขึ้นเต็มไปหมด พื้นห้องมีเเต่เศษกระจกที่เเตกเพราะโดนผมต่อยมือของผมมีแผลเเต่ผมไม่สนเพราะเเผลที่ใ
หญ่กว่านั้นมันอยู่ที่ใจ ของผมใจที่มันเเตกร้าวเป็นเสี่ยงๆไม่เหลือชิ้นดี ทางบ้านของผมตัดสินใจส่งผมเข้าโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งเพื่อรับการบำบัดจากอาการเพ้
อ วันๆผมได้เเต่นั่งร้องไห้ ระลึกความหลังอยู่ในโรงพยาบาล นั่งดูรูปเธอคนนั้นเเละผมก็หนีออกมา ออกมาเพื่อตามหาเธอ เธอคนนั้น ผมเจอเธอเเล้วผมเข้าไปกอดเธอเเต่เธอกลับผลักผมเเล้วตบผม ไม่ๆๆๆไม่ใช่ นั้นมันไม่ใช่เธอนี่ เธออยู่ที่ไหนกันผมกรีดร้องอยู่บนถนนเพื่อตามหาเธอ ผมถูกใครบ้างคนเข้ามาจับกลับไปโรงพยาบาล เเต่ความทรงจำของผมกับเธอตกอยู่เกลื่อนกลางถนน ไม่นะผมอยากได้มัน อย่าเพิ่งพาผมไปได้โปรด ให้ผมเก็บรูปก่อน เเต่พวกเค้าไม่สนใจกลับลากผมมาที่โรงพยาบาลพร้อมทั้งขังผมไว้ในห้องสี่เหลี่ยมเเคบๆ ไม่ๆๆๆๆ ผมเริ่มเพ้อเเล้วผู้หญิงคนนึงก็เดินเข้ามายื่นกล่องรูปของผมให้พร้อมน้ำตาบนใบหน้าเธ
อ “เธอเป็นใคร” ผมถามกลับไปไม่ใช่ว่าผมจะจำเธอคนนั้นของผมไม่ได้หรอกนะ เเต่ผมเลือกที่จะลืมต่างหาก ลืมเธอเพื่อให้เธอลืมผม เพื่อให้เธอคิดว่าผมลืมเธอ ‘ผมเป็นบ้า’ สิ่งเดียวที่ทำให้คนปกติอย่างผมไม่ยอมออกไปจากที่นี่คือ “ความสุขของเธอที่ผมรักกับเพื่อนของผม”


min

ถึงเวลาเเล้วซินะ ที่ผมจะต้องไปจากเธอ ไปยังอีกฝั่งทวีปที่ไม่คุ้นเคย เเต่ผมไปเพื่ออนาคตของผมเเละเธอ
ผมไม่เคยคิดว่าจะต้องจากเธอไปเลยถ้าหากไม่มีเธออยู่ข้างๆผม …. ผมจะอยู่ได้อย่างไร

*สนามบิน
ภาพเบื้องหน้าของผมตอนนี้คือภาพที่ผมไม่ต้องการเห็นมันเลยซักนิด ภาพหญิงสาวที่ผมรักที่สุดยืนอยู่ตรงหน้านัยน์ตาคู่สวยของเธอตอนนี้มีน้ำใสๆเอ่อล้นออ

กมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เธอทรุดตัวลงไปนั่งอยู่กับพื้น ผมนั่งลงข้างตัวเธอเเล้วกอดปลอบ ผมพยายามที่สุดที่จะไปทำให้เธอเห็นว่าผมเองก็เจ็บที่ต้องจากเธอไป ‘ผมต้องไม่ร้องไห้’
ผมพยุงร่างของเธอให้ยืนขึ้นมาเเล้วจูบซึบน้ำตาที่เอ่อท้นจากดวงตาคู่สวยนั่นอย่างเเผ

่วเบา

“อย่างร้องนะครับ คนดีของผม” ผมพูดเเละยิ้มให้เธอ
“สัญญานะ สัญญากับชั้นนะ ว่านายจะไม่ทิ้งชั้นไป นะ...นายสัญญานะ” เธอพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ
“ครับๆ คนดีของผม สัญญา ไม่ร้องเเล้วนะครับ” ผมพูดพร้อมกับโอบกอดเธอไว้อย่างทะนุทะหนอม ผมไม่อยากไปเลยจริงๆ อยากหยุดเวลาไว้อย่างนี้นานๆ อยากกอดเธอไว้เเบบนี้ แต่เสียงประกาศเรียกของสนามบินก็ปลุกผมจากภวังค์ความคิด เสียงนี้มันช่างเหมือนกับนาฬิกาที่บอกเวลาเที่ยงคืนให้ ‘ซินเดอเลล่า ต้องแยกกับ เจ้าชาย’ ผมค่อยๆผละตัวออกจากเธออย่างช้าๆ มือของผมประคองแก้มเธอไว้เเล้วประกบจูบลงกับปากบางของเธออย่างเเผ่งเบาเเละเนิ่นนาน เธอผละริมฝีปากออก พร้อมกับยิ้ม มันเป็นยิ้มที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลย เธอโบกมือลาผม ‘ถึงเวลาพิสูจน์เเล้วว่าระยะทางจะมีอิทธิพลต่อผมเเละเธอหรือไม่’

*ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ตอนนี้ผมอยู่ที่อังกฤษ ที่ๆไกลจากเกาหลีเหลือเกิน เฮ้อ~ ผมพยายามคิดว่าเเค่ 3 ปีเท่านั้นเองแปปเดียว ผมให้กำลังใจตัวเองอย่างนี้ตั้งเเต่วันเเรกที่ก้าวเท้ามาถึงที่นี่ ผมมีเพื่อนมากมายทั้งคนบ้านเดียวกันอย่างเกาหลีเเละชาติอื่นๆ ผมพยายามจะตั้งใจเรียนให้มากที่สุดเพื่อเอาเกียรตินิยมไปฝากเธอเเละเพื่อการเรียนจบท

ี่ ‘อาจ’ จะเร็วขึ้น ทุกๆวันผมจะไปเรียนที่มหาลัยเเละกลับมาทันทีเพื่ออ่านหนังสือ ผมไม่เที่ยวกลางคืน ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ในสมองผมมีเเค่คำว่า เรียนๆๆๆๆ เเละ ‘เธอ’
ผมคิดถึงเธอมากเเต่ไม่กล้าเเม้เเต่จะโทรหาเธอ เพราะผมกลัวว่าถ้าเราได้คุยกัน มันอาจจะทำให้เธอ(ผม)เจ็บปวด

จนวันนึงเพื่อนของผมมาหาที่ห้อง เห็นรูปของผมเเละเธอเข้า เเล้วถามว่า “ใครวะ”
“แฟนชั้นเองเเหละ......ทำไมหรอ” ผมถามกลับไปด้วยความสงสัย “ป่าวไม่มีไรหรอก” เเต่เพื่อนของผมก็ยังคงมองภาพนั้นแปลกๆ ผมเองก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร จนกระทั่งเพื่อนของผมเดินมาบอกว่า “นั้นรูปแฟนนายจริงๆหรอ” เพื่อนผมถามด้วยหน้าตาที่แสดงออกมาว่าสงสัยมากกว่าเดิม
“อื้ม ทำไมมีอะไรหรอ”
“เอ่อ...คือนายอย่าโกรธชั้นนะ ... เเต่ชั้นมั่นใจนะว่าน่าจะใช่ มาดูนี่สิ” เขาพูดพลางลากผมไปที่หน้าคอมฯเเล๊บท๊อปเครื่องจิ๋วของผม จากนั้นเค้าก็จัดการเข้าไปเปิด e-mail ฉบับหนึ่ง เเล้วภาพตรงหน้า ก็ทำให้ผมแทบล้มทั้งยืน มันเป็นคลิบวีดีโอสั้นๆ ที่ชายหญิงคู่นึงกำลังกอดกันนัวเนียน
เเล้วผู้หญิงในคลิบนั้นก็คือ....เธอคนนั้นของผม ในคลิบนี้เธอดูมีความสุขมาก..มากซะจนผมเชื่อว่า
‘เค้าเเละเธอ...รักกัน’

“ไม่ ไม่....ไม่จริง ชั้นไม่เชื่อ ไม่จริง” แม้ผู้หญิงในภาพจะชัดมากเเค่ไหนเเต่มันไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่า เป็น ‘เธอ’ ความรู้สึกของผมตอนนี้ตีกันจนวุ่นวายไปหมด ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ผมต้องอยู่คนเดียว ผมต้องการคิดอะไรบางอย่าง ‘คนเดียว’
“ชั้นสงสัยมานานเเล้ว ชั้นขอโทษนะที่บอกนาย นายโอเคมั้ย” เพื่อนของผมเดินมาหน้าผมเเล้วถามอย่างเป็นห่วง “ชั้นไม่เป็นไร ขอบคุณนายมากนะ เเต่ชั้นขออยู่คนเดียวได้มั้ย เราของคิดอะไรคนเดียวซักพักนะ” เพื่อนของผมเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ เเล้วทิ้งผมไว้ในห้วงความคิดที่สับสนวุ่นวาย ผมนั่งใช้ความคิดเกี่ยวกับเรื่องของผมเเละเธอ เเล้วน้ำตาลูกผู้ชายก็เอ่อท้นมาที่ดวงตา
‘มันไม่ควรเป็นแบบนี้’ ความรักเเละความซื่อสัตย์ของผมมันไม่มีค่าเลยใช่มั้ย ทำไมนะ ทำไมเธอถึงทำได้ลง ทำไม ผมหาคำตอบนี้ให้กับตัวเองไม่ได้จริงๆ ตอนนี้ผมสับสนจริงๆ ‘เหล้า’ ในช่วงเวลานี้มันเป็นสิ่งเเรกที่ผมเรียกหาทุกครั้งที่คิดถึง ‘เธอ’ อาการของคนใจสลาย มันคงเป็นแบบนี้ซินะ
ตอนนี้ผมรู้สึกถึงรสชาติของมันเเล้วหละ ว่ามันเจ็บปวดทรมานปางตายเเค่ไหน ชีวิตผมมันคงมีได้แค่เท่านี้ ผมไม่เหลือใครอยู่เคียงข้างอีกเเล้ว

เช้าวันต่อมาผมตื่นขึ้นพร้อมกับอาการปวดหัวที่เกิดจากฤทธิ์ของเหล้าที่ผมดื่มไปเมื่อ

คืน ผมเดินเซไปที่ห้องน้ำ ผมเปิดน้ำในอ่างจนเต็มเเล้วลงไปแช่ตัวเพื่อบรรเทาอาการเวียนหัว ผมนอนเเช่ในอ่างน้ำนาน จนผมตัดสินใจได้ว่า ยังไงซะวันนี้ผมจะต้องโทรไปหาเธอเพื่อหาคำตอบที่ค้างคาอยู่ในใจของผมออกให้หมด ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อกดโทรศัพท์หาเธอ …..ตู๊ด..ตู๊ด...
เสียงต่อสัญญาณโทรศัพท์ดังได้ไม่นาน ก็ได้รับการตอบรับ “ฮัลโหล” เสียงทุ้มๆที่ตอบมามัน....
ไม่ใช่เสียงของเธอนี่ เเต่เป็นเสียงของผู้ชาย “ใครโทรฯมาหรอคะที่รัก ดึกป่านนี้เเล้ว” เสียงที่แทรกผ่านมาทางโทรศัพท์...เสียงนั้นมัน เสียงของเธอ....เธอคนที่ผมคิดถึงมาตลอดเวลาเกือบสองปี ผมตัดสินใจตัดสัญญาณโทรศัพท์ทิ้ง ผมสับสนมาก...มากจริงๆ ผมเริ่มขว้างปาสิ่งของในห้อง อดอาหาร กินเหล้าจนเมาไม่ได้สติ สูบบุหรี่วันละมากๆ เพื่อลดอาการเคียด มือของผมตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดที่เกิดจากการทำร้ายตัวเอง เเต่มันก็สมควรเเล้วหละที่ผมจะมีสภาพเเบบนี้ ชิมชางมิน นายมันก็แค่ผู้ชายไร้สมองคนนึงที่ถูกผู้หญิงที่เชื่อใจที่สุดหลอก

“ปังๆๆๆๆ...ปังๆๆๆๆๆ ชางมินๆนายอยู่มั้ย เปิดประตูซิ นายเป็นอะไรรึป่าว ปังๆๆๆๆ...” ผมนั่งมองประตูที่สั่นเพราะเเรงกระแทก เพื่อนของผมทุบประตูด้วยความแแรงจนประตูที่เเน่นหนาเปิดออกมา โดยที่ผมไม่ได้เปิด เพื่อนของผมวิ่งมาพยุงผมขึ้นนั่งที่โซฟากลางห้อง “ทำไมนายไม่เปิดประตู ทำไมต้องทำร้ายตัวเองด้วย นายนี่มันงี่เง่าจริงๆ ชั้นไม่น่าบอกให้นายรู้เลย เฮ้อ~~” วันนั้นเพื่อนของผมทำแผลที่มือให้ เเล้วทำความสะอาดห้อง ผมนั่งมองเหม่อจนเพื่อนของผมมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ “ขอบคุณนายมากนะ” ....... “ไม่เป็นไร ก็เราเพื่อนกันนี่ เเล้วที่นายเป็นแบบนี้ก็เพราะชั้น...อ๊อ ชั้นไปก่อนนะ บาย เเล้วจะเเวะมาเยี่ยมใหม่” ผมเดินไปส่งเพื่อนที่หน้าประตูห้อง เเล้วก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงมือถือของผมดังขึ้น ผมวิ่งไปรับโทรศัพท์ เเล้วข้อความที่ได้ยินทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบด้วยความตกใจ ผมวางโทรศัพท์ลงเเล้ววิ่งไปที่ห้องเก็บข้าวของทั้งหมดลงกระเป๋าใบย่อม เเล้วเดินไปหาเพื่อนที่หน้าประตู “นายจะไปไหน” เพื่อนของผมถามก่อนที่ผมจะได้บอก “กลับเกาหลี เธอโดนรถชน อาการสาหัส” ผมบอกเค้าไปตามที่ได้ยินจากโทรศัพท์ “นายยังจะไปอีกหรอ เธอทำกับนายขนาดนี้เเล้ว” เพื่อนของผมเเย้งขึ้นพร้อมกับจับข้อมือผมไว้ เป็นการรั้งไม่ให้เดินต่อ “ชั้นต้องไป เธอสำคัญกับชั้นมากจริงๆ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอน “........ไปเถอะ เดินทางปลอดภัยหละ” เค้าพูดเเล้วโบกมือลาผม “ขอบคุณนะ ที่เข้าใจ บาย”

ผมขึ้นเครื่องมาเกาหลีโดยไม่แวะพักที่ไหน เมื่อถึงสนามบินผมก็นั่งรถต่อไปที่โรงพยาบาลทันที
ผมขึ้นลิฟต์ไปตามที่เพื่อนของผมบอก ผมเดินไปหยุดหน้าห้องไอซียู หัวใจผมเต้นเเรง เหมือนกับว่ามันจะหลุดออกมาให้ได้ ผมเดินเข้าไปในไอซียู ตรงไปยังเตียงผู้ป่วยที่เธอนอนอยู่

ภาพเเรกที่ผมเห็น ก็คือเธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน
โดยมีสายน้ำเกลือเเละเลือดห้อยระโยงระยางกับสายไฟของเครื่องวัดชีพจรเเละความดันที่ต

ิดอยู่ตามร่างกาย
ใบหน้าเธอขาวซีด เสียงเครื่องเครื่องช่วยหายใจที่ดังสลับกับเครื่องวัดชีพจรนั้น มันทำให้ผมเจ็บปวดอย่างรุนเเรง
เเล้วผมก็ต้องชะงักเมื่อภาพข้างเตียงเธอมันทำให้ผมเจ็บปวดหนักรุนเเรงกว่าเดิม
ภาพของผู้ชายในชุดป้องกันเชื้อโรคเช่นเดียวกับผม นั่งจับมือเธอพร้อมทั้งใช้มืออีกข้างลูบที่แก้มของเธออย่างรักใคร่
‘เธอไม่ใช่ของผมอีกเเล้ว’ ผมเดินออกมา ผมเลือกที่จะไม่เข้าไปรบกวนเค้าและเธอ
เเม้มันจะทำให้ผมเจ็บปวดเเค่ไหน ผมก็ต้องยอมรับมันให้ได้

ผมเปิดประตูออกมาจากห้องไอซียู
“ทางนี้ ชางมิน”
ผมหันไปตามเสียงเรียก เเล้วทุกอย่างก็....วูบบบบบบ~~

“ฟื้นเเล้ว หมอครับฟื้นเเล้ว” ผมลืมตาอันหนักอึ้งขึ้น
“ผมอยู่ที่ไหน เเล้วพวกคุณเป็นใคร” ผมถามออกไป
“นะ.....นายจำพวกเราไม่ได้หรอ หมอครับนี่มันเกิดอะไรขึ้น”
“คนไข้ได้รับการกระทบกระเทือนทางสมองรวมถึงจิตใจอย่างรุนเเรง ได้เท่านี้ถือว่าโชคดีมากเเล้วละครับ เพราะก่อนหน้านี้คนไข้มีอาการคล้ายเจ้าชายนินทรา
เค้าฟื้นเเละพูดได้เเบบนี้ก็จริงเเต่ความทรงจำทั้งหมดของเค้า.....ไม่เหลืออยู่เลย” หมออธิบายให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด
“ผมช่วยเต็มที่เเล้ว เสียใจด้วยนะครับ”
“เเล้วเค้ามีโอกาสหายมั้ยครับหมอ”
“หมอไม่ทราบครับ เเต่ยังไงเราก็ยังมีความหวัง หมอคิดว่าจากนี้ไปคงต้องอยู่ที่คนไข้เเล้วละครับ ว่าเค้าจะกลับมาจำได้อีกรึป่าว เราอาจจะต้องรอสักเดือน หกเดือน หรือ อาจจะมากกว่านั้น”................

‘ผม ชิมชางมิน คนไร้ความทรงจำที่เข้ามาอาศัยอยู่ในโรงพยาบาลเพียงคนเดียว ต่อจากนี้ไปจะไม่มีผู้ชายชื่อ ชิมชางมิน ที่เจ็บปวดกับการถูกหักหลังอีกเเล้ว จะมีเเต่คนที่ไร้ความทรงจำของตัวเองแบบนี้.........ตลอดไป’


จบแล้ว
อย่าถามถึงของอีก 3 คนนะ
ยังแต่งไม่เสร็จเลยไปละ
Thk.
-nay-ไม่มีเนย์ก็ไม่มีคนพิมฟิคให้
-ทุกคนที่หลงผิดเข้ามา

---------------------------------------------------

ตัวละคร

พระราชา-ยุนโฮ
พระราชินี-แจจุง
Lee Tuke – เจ้าชายองค์โตที่มีหน้าที่คอยดูแลน้องๆไม่ให้ออกนอกลู่นอกทางแตรู้สึกว่าตัวเองนั้นแ
หละที่ออกบ่อยสุด
Hee Chul-เจ้าชายองค์ที่2 ผู้ที่พระศิริโฉมงดงาม นิสัยเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมอ่อนให้ใคร
Si won-เจ้าชายองค์ที่3ผู้สุขมนุ่มลึก มีไหวพริบเป็นเลิศ
Dong hae- เจ้าชายองค์4ผู้ที่ไม่ยอมให้ใครเกินหน้าเกินตาตนเองได้
Ki bum-เจ้าชายองค์5ผู้ชอบแข่งขันกับทงแฮในทุกเรื่อง
Sung min – เจ้าชายองค์เล็ก ที่ขี้อ้อน ขึ้งอล

[Mildy]

ลงเลยค่า

[cookieclub]

แค่เริ่มก้อว่าหนุแล้วอ่าค่ะ

[Mildy]

สงวนไว้ 3 คนคือ
ยุน( yun ho)
มิน(ชางมิน)
ชุล[hee chul]

มีสงวนอีก...

[NIKY]

โฮ ๆๆ .. สงวนยุนๆไว้อ่ะ TT-TT
งั้นเค้าขอคู่แจจุงได้ปะพี่ส่วง ?? [[แย่งยัยขวัญ 555*]] ไม่งั้นก็คิบอม
นิสัยจะบ้าบอคอแตก หรือเป็นไงก็ได้ .. แล้วแต่พี่ส่วงจะจัดให้
อยากอ่านแล้วอ่ะ รีบมาลงเร็วๆนะ

[alle]

ส่วงจ๋า ส่วงสุดที่รักของแอล

ขอจุนซูให้แอลเหอะน่ะ น่ะ น่ะ

เห็นแก่ความเปนเพื่อนของเรา

เห็นแก่ที่เราเคยร่วมลอกข้อสอบญี่ปุ่นด้วยกันมา

น่ะ น่ะ น่ะ ให้เค้าคู่เซียเหอะ

[mimmy yoyo]

กรี้ดๆ พี่ส่วงแต่งฟิคด้วยหรอคะ...เล่นคู่ใครดีง่ะ

ไม่คู่ได้ม้า 55+

[nay_yun]

ส่วงในฐานะที่เนย์ เป็นภริยาตัวจริงของยุนเเล้ว (กล้าพูดเนอะ)
ฟิคนี้ไม่ขอคู่ยุน เปิดโอกาสให้คนอื่นมั้ง ฮี่ๆๆๆๆๆๆ
>___________<""

เเต่เนย์ขอบทสไตลิสทงบังได้มะ
เเบบว่ามีเเตะโน้นจับนี่ (ความสุขในชีวิต)
=____="

ส่วงหรือแกจะกรุณาให้อิเนย์คู่ป๋าก็ได้นิ่
เนย์จะรักส่วงมากกกกกก
เอ่อ.....คู่...คยู..ก็ได้
(กูโลภจังวะ)

ไปละ อ่านฟิคต่อ
ปิ่ว..........วว.......ว...ว.ว.ว

[NIKY]

เจ้าหญิงพัดชา จะทำอย่างไงเมื่อเจ้าชายทั้ง 18 คนแห่งเมือง sm เสด็จมาเยือนเมืองคุ้กกี้

เเค่นี้เเหละ
เดี๋ยวเเต่งเสร็จจะเอามาลง

เปลี่ยนใจละ
ใครอยากเล่นคู๋ชายหนุ่มทั้ง 18 คน
ลองบอกมาว่าอยากเล่นคู๋กับใคร
เเละอยากเล่นบทอะไรแบบไหน
ละกัน
สงวนไว้ 2 คนคือ
มิน(ชางมิน)
ชุล[hee chul]

-----อีดิท----

อ่าว อีดิทแระ
งั้นเค้าขอคู่ยุนๆนะพี่ส่วงง .. อิอิ [กี๊ดซ์ ๆๆ ได้คนแรก ^^]

[Mildy]

3 User(s) are reading this topic (0 Guests and 0 Anonymous Users)
3 Members: Mildy, kWaN, NIKY

ชาวคนรักดงบังฯ....(ยกเว้นยัย Mildy)

[kWaN]

อ๊ายเพิ่งเห็น !
เอายุนกันเต็มแน่เลย - - *
งั้นเค้าขอทึกกี้ !

[NIKY]

3 User(s) are reading this topic (0 Guests and 0 Anonymous Users)
3 Members: Mildy, kWaN, NIKY

ชาวคนรักดงบังฯ....(ยกเว้นยัย Mildy)

555*

อ๊ายเพิ่งเห็น !
เอายุนกันเต็มแน่เลย - - *
งั้นเค้าขอทึกกี้ !

คิดถูกแล้วที่เอาทึกกี้
พี่ส่วงง .. ตกลงเค้าขอคู่ยุนๆน้า .. แต่ถ้าไม่ได้ก็เอาแจจ๋า หรือไม่ก็คิบอม
แต่พี่ส่วงคงต้องไปแต่งฟิคเซียให้เสร็จก่อนอ่ะดิ 55

[alle]

ส่วงสุดที่รัก อย่าลืมจุนซูของแอลน่ะ อิอิ

[kWaN]

เมื่อไหร่จะลง ?

[PanZa]

มันคืออะไร? (บ้านนอกทุกสถานการณ์ =_=") อธิบายจิ๊พี่ขวัญ พี่น้ำ มิ๊แอล? งง?

[NIKY]

มันคืออะไร? (บ้านนอกทุกสถานการณ์ =_=") อธิบายจิ๊พี่ขวัญ พี่น้ำ มิ๊แอล? งง?

โอ๋ ๆๆ เค้าจะอธิบายเองง !
ก็เป็นเรื่องของดงบัง & SJ กับพี่พัดไง .. อิอิ
แต่พี่ส่วงเค้ารับสมัครคนคู่กับดงบัง & SJ ยกเว้นมินมิน [แมกซ์ ดงบัง] กะ ฮีชอล [SJ]
เพราะ 2 คนนี้พี่ส่วงเค้าสงวนเอาไว้ .. 555*

[$uang]

โอ๋ ๆๆ เค้าจะอธิบายเองง !
ก็เป็นเรื่องของดงบัง & SJ กับพี่พัดไง .. อิอิ
แต่พี่ส่วงเค้ารับสมัครคนคู่กับดงบัง & SJ ยกเว้นมินมิน [แมกซ์ ดงบัง] กะ ฮีชอล [SJ]
เพราะ 2 คนนี้พี่ส่วงเค้าสงวนเอาไว้ .. 555*

ใครจะคู๋
2คนนี้เป็นของ ฉันเเต่เพียงผูเดียว

เมื่อไหร่จะลง ?

ขวัญขา ส่วงเเต่งฟิด ทงบังอยู๋ถ้าเคยอ่านก็จะรูว่าเป็นเเนว พระเอกเป็นบ้าไม่ก็เด็กกเรียนซาดิสต์
เเต่ฟิคนี้เค้าจะเเต่งให้มันหวานๆ+เเฟนตาซี
ถ้าเเต่งไปเเล้วพี่พัดซาดิส
เเล้วของเซีย หวานอะ

ปวดหัวเลยนะ

[alle]

ส่วงแกแต่งหลายฟิค ไม่มึนแย่หรอ??
(ชักจะสงสานน่ะเนี่ย)

[NIKY]

ใครจะคู๋
2คนนี้เป็นของ ฉันเเต่เพียงผู้เดียว
ขวัญขา ส่วงเเต่งฟิด ทงบังอยู๋ถ้าเคยอ่านก็จะรูว่าเป็นเเนว พระเอกเป็นบ้าไม่ก็เด็กกเรียนซาดิสต์
เเต่ฟิคนี้เค้าจะเเต่งให้มันหวานๆ+เเฟนตาซี
ถ้าเเต่งไปเเล้วพี่พัดซาดิส
เเล้วของเซีย หวานอะ

ปวดหัวเลยนะ

โห .. พี่ส่วง หลายฟิคจัดเลยนะนั่น !
เชิญค่ะ .. ยกให้แล้ว ทั้งมินมิน แล้วก็ชุล ..

[Mildy]

ฟีคๆๆๆๆ...จะลงแดงแล้วว