... กาลครั้งหนึ่งของความรัก ...

Welcome to Patcha Anek Family and The Cookie Club. If you're new to the site, please take a minute to Register a new account so you can enjoy the fun of being part of the community here. If you're an existing member, please Log In

Patcha Fanclub Webboard - Pat FC - AF2 Fanfics

25 Pages

« < 23 24 25

... กาลครั้งหนึ่งของความรัก ..., Update : 11/11/11

Options

Z@gAZiG~FaI	May 26 2011, 08:37 AM Post #481
Pat Mania Group: PatFCC member Posts: 211 Joined: 3-June 06 Member No.: 7,273	ต่อด้วยค่ะ อย่านานนะ ลุ้นๆอยู่ !! -------------------- มิตรภาพความรักของเขาและเธอ 6*8 Forever

payoonnoi_koijai	May 28 2011, 01:17 AM Post #482
~พะยูนน้อย_กลอยใจ~ Group: PatFCC member Posts: 4,897 Joined: 4-October 05 From: ริมสระน้ำ บ้านคุ๊กกี้ Member No.: 997	กด Forward ได้มั้ย.. ไม่อยากอ่านตอนเศร้าอะ -------------------- เธอเป็นมากกว่ารัก.. เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหาและรอคอยเธอมาแสนนาน และสุดท้ายก็เจอ.. ว่าเธอคือทุกอย่างที่เติมเต็มหัวใจ จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือ..เธอ

Baaf	May 28 2011, 09:05 AM Post #483
รู้ไหมว่าฉันคิดถึง.. Group: PatFCC member Posts: 2,899 Joined: 28-March 07 From: [บ้านคุกกี้แหละค่ะ] Member No.: 10,723	QUOTE(payoonnoi_koijai @ May 28 2011, 01:17 AM) กด Forward ได้มั้ย.. ไม่อยากอ่านตอนเศร้าอะ เนาะๆๆๆ เห็นด้วยกับพี่พลอย พี่ฟ้าควรจะข้ามไปตอนนั้นเลยดีกว่า กร๊ากก 555555555555 -------------------- "บอกไม่ถูกว่าทำไมรักเธอ ... "

OoPatchyoO	May 28 2011, 11:10 AM Post #484
Pat Lover Group: PatFCC member Posts: 87 Joined: 21-April 09 Member No.: 49,892	QUOTE พี่ฟ้าควรจะข้ามไปตอนนั้นเลยดีกว่า กร๊ากก ต่ายคิดอะไรรรรรรรรรร !!! -------------------- มันเกิดอะไรกับ"หัวใจ"ควบคุมอะไรไม่ได้สักอย่าง จะห้ามยังไงก็ไม่มีทาง ให้มันหยุด"คิดถึงเธอ" จะบอกยังไงก็ไม่ฟัง เมื่อใจมันยังเรียกร้องหาเธอ คนเดียวในใจ"ชัดเจน"คือเธอ ท่าทางมันคงจะ"เผลอรักเธอหมดใจ"

far_ja_ja	May 28 2011, 01:40 PM Post #485
~ NAmFaR ~ Group: PatFCC member Posts: 967 Joined: 19-December 06 From: ห้องครัว...บ้านคุ้กกี้ Member No.: 9,612	QUOTE(payoonnoi_koijai @ May 28 2011, 01:17 AM) กด Forward ได้มั้ย.. ไม่อยากอ่านตอนเศร้าอะ QUOTE(Baaf @ May 28 2011, 09:05 AM) เนาะๆๆๆ เห็นด้วยกับพี่พลอย พี่ฟ้าควรจะข้ามไปตอนนั้นเลยดีกว่า กร๊ากก 555555555555 โหยยยยยยยยย... มันก็ต้องดำเนินไปตามเรื่อง...ข้ามไม่ได้ๆ 555+ ตามลุ้นๆกันต่อไป ว่าสุดท้ายแล้วมันจะเป็นยังไง ^___________________________^ -------------------- อยู่กันอย่างนี้นานๆนะเธอ จากกันวันไหน"ฟ้า"คงจะผิดหวัง อยู่กันตรงนี้หัวใจจะฝากฝัง ใส่มือเธอนั้น อย่าไปไหน...อย่าไปไหน...อย่าไปไหน ... รอยยิ้มของเธอทำให้ฉันมีกำลังที่จะเดินต่อไปในวันข้างหน้า

far_ja_ja	Jul 7 2011, 05:06 PM Post #486
~ NAmFaR ~ Group: PatFCC member Posts: 967 Joined: 19-December 06 From: ห้องครัว...บ้านคุ้กกี้ Member No.: 9,612	ปรางเดินไปเปิดม่านให้แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ได้สาดส่องเข้ามาในห้องนอน ก่อนจะเดินกลับมาหาพัดที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ปรางยืนดูเพื่อนสาวของตัวเองแล้วขยับผ้าห่มห่มให้พัดดีๆ พัดคงจะอ่อนล้ามากกับการร้องไห้มาทั้งคืน ถ้าเมื่อเช้าพัดไม่ได้เหนื่อยจนเผลอหลับไป เธอมั่นใจว่าตอนนี้พัดก็ยังคงไม่เลิกร้องไห้เป็นแน่ พัดร้องไห้หนักมากจนเธอเองยังตกใจ นานมากแล้วที่เธอไม่ได้เห็นพัดร้องไห้หนักขนาดนี้ ครั้งสุดท้ายก็ตั้งแต่ที่พัดเลิกกับว่านไป "พัดเอ๊ย..." ปรางจับหัวพัดเบาๆก่อนที่สายตาของเธอจะไปตกอยู่ที่เปลือกตาของพัด ที่ตอนนี้มันบวมมาก "พี่บอย...พี่บอย...ฟังพัดก่อนนะคะ...พี่บอย..." เสียงพัดเพ้อออกมาก่อนที่จะเงียบไป ปรางมองพัดแล้วส่ายหัวออกมาอย่างรู้สึกสงสารเพื่อนสาวของเธออย่างจับใจ เพราะเธอเองก็ไม่รู้จะช่วยพัดยังไงจริงๆเหมือนกัน ปรางยกมือขึ้นมากุ้มขมับตัวเองอย่างอ่อนเพลีย...เพราะเธอเองก็ไม่ได้นอนเลยทั้งคืนเหมือนกัน เธอหันไปหยิบเศษกระดาษกับปากกาที่วางอยู่ตรงหัวเตียงพัดขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่าง...ก่อนที่จะวางมันกลับไปเหมือนเดิม เธอหันกลับมาห่มผ้าให้พัดดีๆอีกครั้ง แล้วลุกเดินออกจากห้องนอนพัดไป... แสงแดดอ่อนๆในยามสายที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอน...ปลูกให้หญิงสาวที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมา พัดขยับตัวอย่างช้าๆพร้อมกับค่อยๆลืมตาขึ้นมา แต่มันก็ดูจะเป็นการยากเย็นเหลือเกิน เพราะตาของเธอมันบวมมากจนแทบจะลืมไม่ขึ้นเลย... พัดลุกขึ้นมานั่งก่อนจะเอามือขึ้นมากุ้มหัวตัวเอง เธอรู้สึกปวดหัวมาก...เหมือนว่ามันจะระเบิดออกมายังไงยังงั้น เธอหันไปมองรอบๆห้องพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นยืน แต่เธอก็ต้องกลับไปนั่งอย่างเดิมเพราะเธอแทบจะไม่มีแรงแม้แต่จะยืน "โอ๊ย...ปวดหัว..." พัดบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเห็นกระดาษที่วางอยู่หัวเตียง เดี๋ยวกูกลับบ้านก่อนนะมึง...ตอนบ่ายต้องเข้าไปช่วยพี่พราวดูร้าน...กูเป็นห่วงมึงนะพัด... "ก็คงจะมีแต่มึงสินะ...ที่เข้าใจกูมากที่สุด..." พัดเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาพร้อมกับวางกระดาษแผ่นนั้นกลับไปที่โต๊ะหัวเตียงดังเดิม ก่อนที่เธอจะพยายามค่อยๆพะยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนจะนำพาร่างกายตรงไปที่ห้องน้ำ เธอเอามือท้าวที่อ่างล้างหน้าพร้อมกับมองตัวเองในกระจก...ที่สภาพตอนนี้มันดูไม่ได้เอาซะเลย เปลือกตาที่บวมเป็งเพราะผ่านการร้องไห้มาเป็นเวลานาน ยิ่งทำให้หน้าเธอดูโทรมเข้าไปอีก พัดเอามือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ตอนนี้มันกลับมาไหลอีกครั้ง... เพียงแค่เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่บอยทำกับเธอเอาไว้ มันก็ทำให้น้ำตาของเธอไหลเองโดยอัตโนมัติ เธอเอามือท้าวอ่างล้างหน้าอย่างหมดแรง...เธอร้องไห้จนไม่รู้ว่าร่างกายไปเอาน้ำมาจากไหนกัน เธอถึงได้มีน้ำตาเยอะขนาดนี้ เธอพยายามคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้อาการมันแย่มากไปกว่านี้ เธอพยายามที่จะทำให้ร่างกายและหัวใจของตัวเองเข้มแข็ง ถึงแม้ว่ามันจะยากเย็นสำหรับเธอมากในตอนนี้ก็ตาม... พัดยืนแปรงผมพร้อมกับมองเงาของตัวเองในกระจกก่อนจะจับผมข้างหน้าทัดหู เธอเอามือมาจับที่เปลือกตาของตัวเองอย่างเบามือ...หลังจากที่มันเริ่มลดอาการบวมลงจากเมื่อเช้าแล้ว พัดเดินมานั่งลงที่เตียงก่อนจะหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือมากดโทรออก "หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ค่ะ..." เสียงตอบรับอัตโนมัติจากปลายสายดังขึ้น หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า ตั้งแต่เมื่อวานที่ทะเลาะกัน เธอก็ไม่สามมารถติดต่อบอยได้เลย ช่วงแรกก็เป็นว่าเขาไม่ยอมรับสายเธอ แต่พอเธอโทรหาเขาหลายๆครั้งเข้า เขาก็ปิดเครื่องหนีเธอไปเลย เธอกดโทรออกอีกครั้ง แต่ผลก็ยังออกมาเป็นเหมือนเดิม คือติดต่อเขาไม่ได้... เสียงกริ๊งที่หน้าห้องพัดดังขึ้น ทำให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์ของความคิดอย่างทันทีก่อนที่เธอจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ สองขาก้าวมาที่ประตูหน้าห้องอย่างรวดเร็ว แล้วเปิดประตูต้อนรับผู้คนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง... "พี่บอย...เอ่อ...ว่าน...." รอยยิ้มที่ดีใจเมื่อกี้จางหายไปจากใบหน้าของเธอทันที ที่เธอได้เห็นคนตรงหน้าเธอ "ผมเอง..." ว่านยิ้มออกมาเล็กน้อย พัดถึงกับยืนนิ่ง เพราะตอนนี้สมองของเธอมันเบลอไปหมด "ที่ผมมาวันนี้...เพราะผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ..." ว่านพูดพร้อมกับขยับเข้ามาหาพัดเล็กน้อย พัดถอยห่างจากว่านอย่างไวในขณะที่สายตาของเธอก็ยังคงจ้องเขาอยู่ "แต่พัดไม่มีอะไรจะคุยกับว่าน..." "แต่เรื่องที่ผมจะมาคุยกับคุณวันนี้...มันเป็นเรื่องของคุณ...กับเขา..." ว่านพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปยันประตูห้องพัดเพราะเธอกำลังจะปิดมัน พัดถึงกับกะตุกไปเมื่อได้ยินสิ่งที่ว่านพูดก่อนจะมองหน้าเขาอย่างสงสัย "ผมขอเวลาคุยกับคุณไม่นานหรอก..." ว่านพูดด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้อง พัดมองว่านอย่างพิจารณาก่อนที่จะหลีกทางให้เขาเดินเข้ามาในห้องของเธอ ที่เธอยอมว่านไม่ใช่เพราะว่าเธอใจอ่อนให้กับเขา แต่เป็นเพราะตอนนี้ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ไม่สำคัญสำหรับเธอ...เท่ากับเรื่องของบอยอีกแล้ว ว่านเดินนำพัดไปที่ห้องนั่งเล่น ก่อนที่เขาจะหันกลับมองพัดที่เดินตามเขามาไม่ห่างมากนัก ว่านยิ้มให้พัดเล็กน้อย "ที่ผมมาหาคุณก็เพราะว่าผมมีเรื่องที่จะบอกคุณ..." "พัดว่า...ว่านพูดเรื่องของว่านมาเลยดีกว่านะ..." ว่านถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นท่าทางที่เฉยชาของพัดก่อนจะพยักหน้ารับคำเธอ "ผมยอมรับนะ...ว่าตอนแรกที่ผมกลับมาหาคุณ...ผมต้องการให้คุณกลับมาเป็นของผมเหมือนเดิม...ผมอยากให้เรากลับมาคบกันเหมือนเดิม..." ว่านหยุดพูดไป แล้วเงยหน้าขึ้นมามองพัดที่ยังคงจ้องเขาอย่างไม่ละสายตา "แต่พอเมื่อวาน...ที่ผมเห็นคุณวิ่งตามเขาออกจากร้านไป...มันก็ทำให้ผมรู้...ว่าทุกอย่าง...มันไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว..." ว่านหยุดพูดอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจออกมา แล้วขยับเข้ามาใกล้พัดเล็กน้อย "ต่อให้ผมพยายามสักแค่ไหน...ทุ่มเทสักเท่าไหร่...ผมก็ไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจของคุณ...เพราะหัวใจของคุณ...มันให้เขาไปหมดแล้ว..." ภาพที่พัดวิ่งตามบอยออกมาจากร้านเค้กแว๊บเข้ามาในความคิดของว่านอีกครั้ง ทุกครั้งที่เขานึกถึงเหตุการณ์นี้ทีไร มันก็จะทำให้เขารู้ว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว พัดมองว่านอย่างสงสัยในคำพูดของเขา เพราะเธอเดาไม่ออกเลยว่าเขาจะมาไม้ไหนกัน แล้วที่เขามาพูดกับเธอแบบนี้ เขาต้องการจะสื่ออะไรกับเธอกันแน่... "ว่าน...หมายความว่ายังไง?..." คิ้วบางของหญิงสาวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเป็นที่สุด "ผมขอโทษนะครับพัด...สำหรับเรื่องทุกอย่างที่ผ่านมา...ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณไว้มาก...โดยเฉพาะเรื่องคุณกับพี่บอย..." ว่านเปลี่ยนสรรพนามให้การเรียกถึงบุคคลที่สาม ทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขามองเขาด้วยความไม่เข้าใจหนักขึ้นไปอีก "ว่านหมายความอย่างที่พูดจริงๆหรอ?..." พัดเอ่ยถามว่านออกไปด้วยความลังเลใจ "ผมอาจจะเคยโกหกหรือพูดไม่จริงกับคุณมาหลายเรื่อง...แต่คราวนี้...ผมพูดจริง..." ว่านพูดพร้อมกับมองตาพัด เพื่อให้เธอรู้ว่าเขารู้สึกอย่างที่เขาพูดกับเธอจริงๆ พัดยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเธอรู้สึกได้ถึงสิ่งที่ว่านพูดว่ามันคือความจริง "แล้ว...ทำไมว่านถึงมาบอกพัดล่ะ?..." พัดเอ่ยถามว่านกลับไป "ก็ว่านรู้แล้วไงว่า...ยังไงพัดก็ไม่มีวันกลับมารักว่านได้แล้ว...เพราะพัดรักเขาไปแล้ว...หมดหัวใจ..." ว่านพูดก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย ที่เขากล้าที่จะพูดแบบนี้ออกมาเพราะเขารู้สึกได้ถึงความรักที่พัดมีให้กับบอย ต่อให้เธอไม่พูดว่าเธอรักเขามากแค่ไหน...เขาก็พอจะเดามันออกจากสิ่งที่เธอรู้สึกและการกระทำของเธอ พัดยิ้มออกมาอย่างกว้างกว่าเดิมก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือว่านแล้วบีบมันเบาๆ "ขอบคุณมากนะว่าน..." ว่านยิ้มให้พัดก่อนจะเอามือที่วางอีกข้างมาจับมือพัดเหมือนกัน "อย่างน้อย...เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ย?..." พัดพยักหน้าให้ว่านพร้อมกับความรู้สึกที่โล่งในใจ... อย่างน้อยเรื่องของเธอกับว่านมันก็เคลียร์สักที ก็คงจะจริงอย่างที่ว่านพูด... ว่าเธอไม่สามารถกลับไปรักเขาได้อีกแล้วจริงๆ ตอนนี้สิ่งที่เธอรู้สึกกับว่าน ก็เหลือเพียงคำว่าเพื่อนเท่านั้น... เพื่อน...ที่รู้สึกดีต่อกัน ******************************************************************* มาอัพฟิคแล้วนะคะ หลังจากที่หายหัวไปนาน 555+ ก็ยังดีใจนะคะที่ยังมีคนติดตามอ่านกันอยู่ (เอ๊ะ! หรือว่าไม่มีแล้ว?~) ขอบคุณนะคะสำหรับการติดตาม ^^ -------------------- อยู่กันอย่างนี้นานๆนะเธอ จากกันวันไหน"ฟ้า"คงจะผิดหวัง อยู่กันตรงนี้หัวใจจะฝากฝัง ใส่มือเธอนั้น อย่าไปไหน...อย่าไปไหน...อย่าไปไหน ... รอยยิ้มของเธอทำให้ฉันมีกำลังที่จะเดินต่อไปในวันข้างหน้า**

Baaf	Jul 7 2011, 10:40 PM Post #487
รู้ไหมว่าฉันคิดถึง.. Group: PatFCC member Posts: 2,899 Joined: 28-March 07 From: [บ้านคุกกี้แหละค่ะ] Member No.: 10,723	คุณว่านนน ! พระเอกมากค่ะ 55555555 นางเอกสู้ต่อไปค่ะ ! พระเอกกกก ... ใจอ่อนบ้างเห๊อะ นํ้าหยดลงหินทุกวัน หินมันยังกร่อนนะคะ ( เอ๊ํะ !~ รู้สึกจะไม่เกี่ยว - - ) คนแต่งค่ะ ... ตอนต่อไปเลยฮ้าาาาา 5555555 ป.ล. ไปรำลึกความหลังมานานมากกก 555555 -------------------- "บอกไม่ถูกว่าทำไมรักเธอ ... "

OoPatchyoO	Jul 7 2011, 11:07 PM Post #488
Pat Lover Group: PatFCC member Posts: 87 Joined: 21-April 09 Member No.: 49,892	เย่ !! สุดท้ายคุณว่านก้รู้ซะทีว่าเค้ารักกัน ขนาดไหน พี่บอยขา ใจอ่อนเถอะนะคะสงสารพี่พัดเค้าตาบวมหมดแล้วน๊า ไม่ลืมหรอกค่ะพี่ฟ้า มาต่อเร็วๆน๊า อีกอย่างพี่ฟ้าอยากอ่านตอนดีกันแล้ว 555 >< -------------------- มันเกิดอะไรกับ"หัวใจ"ควบคุมอะไรไม่ได้สักอย่าง จะห้ามยังไงก็ไม่มีทาง ให้มันหยุด"คิดถึงเธอ" จะบอกยังไงก็ไม่ฟัง เมื่อใจมันยังเรียกร้องหาเธอ คนเดียวในใจ"ชัดเจน"คือเธอ ท่าทางมันคงจะ"เผลอรักเธอหมดใจ"

.+aommy+.	Jul 8 2011, 11:44 PM Post #489
♥ Ich liebe dich. Group: PatFCC member Posts: 5,935 Joined: 10-April 07 From: ...โลกใบนี้ที่มีเธอ... Member No.: 10,845	ว่านหล่ออ่ะ! 5555 -------------------- จากวันนี้เธอคือที่หนึ่ง.. ฉันให้เธอที่หนึ่ง ซึ่งฉันไม่คิดว่าฉันจะรักใคร :'D

Z@gAZiG~FaI	Jul 16 2011, 06:50 PM Post #490
Pat Mania Group: PatFCC member Posts: 211 Joined: 3-June 06 Member No.: 7,273	ยังตามอยู่ค่ะ สู้ๆ พี่บอยก็หายไปเลย อยากให้ 68 เข้าใจกันเร็วๆ คิดถึงฉากหวานๆ ><! -------------------- มิตรภาพความรักของเขาและเธอ 6*8 Forever

far_ja_ja	Nov 11 2011, 09:24 PM Post #491
~ NAmFaR ~ Group: PatFCC member Posts: 967 Joined: 19-December 06 From: ห้องครัว...บ้านคุ้กกี้ Member No.: 9,612	ประตูห้องทำงานของบอยถูกเปิดออก ก่อนที่ผู้มาเยือนจะเข้ามาให้ห้อง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา "เป็นไงมึง..." บอยเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร ก่อนจะเอ่ยถามกอล์ฟออกไปพร้อมกับเอนหลังพิงกับผนังพิง "คำถามนี้...กูควรจะถามมึงมากกว่านะ..." กอล์ฟถามบอยพร้อมกับมองหน้าเพื่อนตัวดีของเขา บอยหันหน้าหนีกอล์ฟไป ก่อนจะถอนหายใจออกมา เพราะเขารู้ว่าที่กอล์ฟมาหาเขาวันนี้เพราะเรื่องอะไร "ได้ข่าวว่าเมื่อวานแฮ๊งค์เลยนิ..." กอล์ฟพูดพร้อมกับเอนหลังพิงผนักเก้าอี้ "ก็นิดหน่อย..." "แล้วนี่...เคลียร์กันหรือยัง?..." กอล์ฟเอ่ยถามพร้อมกับมองหน้าบอย ไม่มีคำตอบออกมาจากปากของชายหนุ่ม นอกจากเสียงถอนหายใจ กอล์ฟส่ายหัวอย่างเอือมระอากับสิ่งที่เพื่อนของเขาทำ "คบกันมา...มึงยังไม่รู้จักนิสัยคุณพัดอีกหรอ?...มึงทำแบบนี้...เหมือนมึงไม่รู้เลยว่าคุณพัดเป็นคนยังไง..." แล้วสิ่งที่กอล์ฟพูดก็สามารถเรียกความสนใจจากบอยได้อย่างทันทีทันใด บอยหันกลับมามองกอล์ฟด้วยแววตาที่เริ่มสับสนไปหมด "กูคิดว่าคนที่จะเข้าใจคุณพัดมากที่สุด...น่าจะเป็นมึงนะ...แต่มึงกลับเป็นคนที่ไม่เข้าใจเธอมากที่สุดแทน..." กอล์ฟพูดพร้อมกับโน้มตัวมาข้างหน้าแล้วเอาข้อศอกท้าวโต๊ะไว้ "ปัญหา...มันมีไว้ให้แก้ไข...ไม่ได้มีไว้ให้เดินหนีแบบนี้...การที่มึงทำแบบนี้...แล้วมึงคิดว่าปัญหาทุกอย่างมันจะจบอย่างนั้นหรอว่ะ?" เสียงกอล์ฟยังคงดังออกมาไม่ขาดสาย บอยยกมือขึ้นมากุ้มขมับแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเครียด สมองของเขามันแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว กอล์ฟลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างตัวบอย ก่อนที่จะเอามือตบที่ไหล่ของบอยเบาๆ "ถ้ากูเป็นมึง...กูจะไม่ปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้แน่...เพราะกู...ไม่อยากเสียคนที่กูรักมากที่สุดไป..." กอล์ฟพูดแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย บอยเงยหน้าขึ้นมามองกอล์ฟทันทีหลังจากที่ฟังกอล์ฟพูดจบ ก่อนที่เขาจะนิ่งไปกับสิ่งที่ได้ยินกอล์ฟพูดออกมา กอล์ฟหันมายิ้มให้บอยพร้อมกับบีบที่ไหล่ของบอยเล็กน้อย "พูดแค่นี้คงจะเข้าใจนะ...คุณพิษณุ" รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของบอยเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเก็บเอกสารทุกอย่างบนโต๊ะให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะหันมาขอบใจเพื่อนรักของเขา "ขอบใจมากนะเว่ย..." "เอ่อๆ แล้วเจอกัน...หวังว่าคงมีข่าวดีเร็วๆนี้นะเว่ย ฮาๆๆๆ" คำพูดของกอล์ฟเรียกเสียงหัวเราะที่มีความสุขจากบอยได้อย่างทันที บอยพยักหน้าให้กอล์ฟนิดหน่อยแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของตัวเอง กอล์ฟมองบอยที่เดินออกไปจนลับสายตา เขาส่ายหัวเล็กน้อยให้กับท่าทางของบอย เขาก็คงได้แค่เตือนสติบอย แล้วก็ช่วยบอยได้แค่นี้จริงๆ เรื่องหลังจากนี้ก็คงบอยก็คงจะต้องจัดการด้วยตัวของบอยเอง แล้วเขาก็หวังว่า...มันจะจบลงด้วยความสุขทั้งพัดและบอย ชายหนุ่มก้มมองดอกลิลลี่ช่อสวย...บ่งบอกถึงความพิถีพิถันในการเลือกที่อยู่ในมือแล้วยิ้มออกมาอย่างกว้าง ก่อนสองขาจะค่อยๆก้าวเดินไปยืนรอลิฟต์ เตรียมตัวที่จะนำดอกไม้ที่ส่งให้ถึงมือผู้รับ แล้วเขาก็หวังว่าคนรับ จะรู้สึกดีและมีความสุขที่ได้รับดอกไม้ช่อนี้...จากเขา ความเงียบสงบได้เข้ามาปกคลุมภายในห้องของพัดอยู่เป็นเวลานาน ทำให้ผู้มาเยือนอย่างว่านต้องเอ่ยปากพูดอะไรสักอย่าง "แล้วนี่...ได้คุยกันหรือยัง?" ว่านถามพัดโดยที่ไม่ต้องเอ่ยถึงชื่อบุคคลที่สาม เพราะเขารู้ดีว่าเธอเองก็รู้ว่าเขาหมายถึงใคร ไม่มีเสียงตอบจากปากของหญิงสาว มีเพียงเสียงถอนหายใจเท่านั้นที่ถูกส่งออกมาแทน หญิงสาวยกมือขึ้นมากุ้มขมับอย่างเครียดก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปที่ห้องครัว ว่านมองตามพัดที่เดินออกไปแล้วลุกตามเธอออกไปเช่นกัน เขาเดินมาหยุดที่ประตูห้องครัวแล้วมองเธออยู่อย่างนั้น พัดพยายามที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้มันร้องไห้ออกมา แต่น้ำตาเจ้ากรรมกลับไม่ยอมฟังคำสั่งของร่างกายเธอเลยสักนิด ว่านค่อยๆเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังพัด...ก่อนจะเอื้อมมือไปวางที่ไหล่ของเธอแล้วบีบมันเบาๆ เพราะเขาเห็นว่าเธอนิ่งไป ทันทีที่สัมผัสจากฝ่ามือของว่านวางลงบนไหล่เธอ ความอัดอั้นที่มีอยู่ภายในก็ยากที่จะเก็บมันเอาไว้ "พัดไม่รู้จะทำยังไงแล้วว่าน...พี่บอยไม่ฟังพัดอธิบายอะไรเลย...เขา...เขากำลังเข้าใจผิดอ่ะ..." น้ำเสียงที่สั่นเครือของหญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ "ใจเย็นพัด...พอแล้วๆ...ไม่ต้องร้องแล้ว..." ว่านพยายามที่จะปลอบพัด แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผลเอาซะเลย "พัดไม่ไหวแล้วอ่ะ...พัดจะไม่ไหวแล้ว..." พัดพูดออกมาพร้อมๆกับอาการร้องไห้ที่หนักขึ้นเรื่อยๆ พัดหันหน้ามาหาว่านก่อนจะโผล่เข้าไปกอดเขาอย่างแน่น แล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอไม่รู้จริงๆว่าเธอจะทำยังไงดีให้บอยเข้าใจ เธอพยายามที่จะอธิบายเรื่องทุกอย่างให้บอยเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าเขาก็จะไม่เปิดใจรับฟังในสิ่งที่เธอจะอธิบายเลย ว่านรู้สึกได้ถึงแรงสะอื้นของพัด เพราะเธอกอดเขาไว้แน่นมาก แน่มากจนเขาเองก็แทบจะขยับไปไหนไม่ได้เลย เขาค่อยๆกอดเธอกลับพร้อมกับลูบหลังเธอเบาๆเพื่อเป็นการปลอบขวัญ ตอนนี้เธอดูแย่มากจริงๆ และสิ่งเดียวที่เขาจะช่วยเธอได้ในตอนนี้ก็คือการปลอบเธอเท่านั้น "มีความสุขกันมากใช่มั้ย?..." น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยออกมาท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้น ทั้งพัดและว่านต่างก็หันไปมองที่ต้นเสียงด้วยความตกใจ ทันทีที่เธอได้เห็นคนตรงหน้า หัวใจของเธอเหมือนมันแทบจะหยุดเต้น สายตาที่นิ่งมากของบอย ที่มองมายังพัด ทำให้เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ทุกอย่างเหมือนหยุดเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ จะมีก็แต่หัวใจเธอเท่านั้นที่ยังเต้นอยู่ แต่ในไม่ช้านี้มันก็อาจจะหยุดเต้นและแหลกสลายไปกับความเจ็บปวด... ที่เธอจะได้รับหลังจากนี้ก็เป็นได้... ช่อดอกไม้ในมือของบอยถูกกำไว้อย่างแน่ เหมือนเขาอยากจะบีบมันให้แหลกคามือเสียอย่างนั้น ความสุขของเขาทั้งหมดมันถูกหยุดลงทันที...ที่เขาได้เห็นผู้หญิงที่เขารักยืนกอดกับผู้ชายคนอื่น เขาปาช่อดอกไม้ทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินหนีออกมาจากตรงนั้นด้วยความรวดเร็ว "พี่บอย...พี่บอยฟังพัดก่อน...พี่บอยกำลังเข้าใจพัดผิดอยู่นะคะ...พี่บอยฟังพัดอธิบายก่อนนะ..." หญิงสาวพยายามดึงแขนของชายหนุ่มในขณะที่เดินมาถึงห้องนั่งเล่น "อธิบาย...อธิบายอย่างนั้นหรอ...พัดจะมาอธิบายอะไรอีกล่ะ...ในเมื่อสิ่งที่พี่เห็นมันก็อธิบายชัดเจนจนหมดแล้ว..." บอยตะคอกใส่พัด เพราะเขาโกรธมากจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ "มันไม่ใช่อย่างที่พี่บอยคิดนะ..." พัดพยายามที่จะดึงบอย แต่เขาก็พยายามที่ดันเธออกห่างจากตัวเขาเหมือนกัน "เอาแต่อารมณ์ของตัวเองเป็นใหญ่...ทำไมไม่ลองฟังพัดอธิบายก่อนล่ะ" ว่านพูดขึ้นมาเมื่อเขาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าที่มันกำลังจะบานปลาย "หุบปากไปเลย..." บอยหันไปต่อว่าว่านพร้อมจ้องหน้าว่านอย่างเอาเรื่อง แค่เขาเห็นหน้าว่าน ความโกรธและความโมโหของเขามันก็พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ "ว่านกลับไปก่อนนะ พัดขอร้อง..." พัดหันไปอ้อนวอนกับว่านทั้งน้ำตา เพราะถ้าว่านยังอยู่ที่นี่ เรื่องมันก็จะใหญ่โตขึ้นไปอีก ว่านมองหน้าพัดอย่างเข้าใจแล้วพยักหน้ารับ ก่อนสายตาของเขาจะไปตกอยู่ที่บอย ซึ่งบอยเองก็ยังจ้องหน้าว่านอย่างไม่วางตา ถึงแม้ว่าตอนนี้ว่านจะพยายามอธิบายเรื่องไปยังไง บอยก็คงจะไม่รับฟังอยู่ดี ถ้าในเมื่อเขาจะอธิบายแล้วบอยไม่ฟัง เขาก็จะเลือกที่จะไม่อธิบายอะไรซะเลย เมื่อบุคคลที่สามกลับไปแล้ว ทั้งห้องก็ถูกปกคลุมในความเงียบอีกครั้ง บอยทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาก่อนจะเอามือขึ้นมากุ้มขมับอย่างเครียด ตอนนี้เขาสับสนมาก สิ่งที่เขาเห็น สิ่งที่พัดบอกเขามันหมายความว่ายังไงกันแน่ พัดนั่งลงบนส้นเท้าของตัวเองตรงหน้าบอยแล้วเอื้อมมือไปจับมือของบอยเอาไว้ บอยหันมามองหน้าพัดก่อนจะจ้องมองเธออยู่อย่างนั้น "พัดไม่ได้คิดอะไรกับว่านแล้วจริงๆนะคะ...พัดไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้วจริงๆนะ..." พัดพูดพร้อมกับมองตาบอย เพื่อให้เขารู้ว่าเธอพูดจริง "แล้วสิ่งที่พี่เห็น...มันหมายความว่ายังไง?..." น้ำเสียงที่เย็นชาของบอยทำเอาพัดถึงกับอึ้งไปไม่น้อย น้ำเสียง สีหน้า และคำพูดของบอยที่แสดงออกมา มันทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก เขาไม่เคยเย็นชาใส่เธอแบบนี้มาก่อนเลย การที่พัดเงียบและไม่ตอบคำถามของบอย ก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดและโมโหมากขึ้นไปอีก เขาไม่เข้าใจพัดเลยจริงๆว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ แล้วเธอต้องการอะไรจากเขากันแน่ "มันหมายความว่ายังไงพัด?..." บอยกระแทกเสียงถามพัดออกไป ทำให้เธอสะดุ้งอย่างแรงด้วยความตกใจ "มันไม่มีอะไรจริงๆนะคะพี่บอย...ก็พัดกับว่าน...เรา..." พัดเริ่มที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่อีกครั้ง ทั้งที่เมื่อกี้เหมือนมันจะหยุดไหลไปแล้ว ยิ่งบอยเสียงดังกับเธอมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้เธอกลัวเขามากขึ้นเท่านั้น เธอกลัวจนหัวใจเธอมันสั่นไปหมด "พี่เห็นแฟนตัวเองยืนกอดอยู่กับผู้ชายคนอื่น...มันยังเรียกว่าไม่มีอะไรอีกใช่มั้ย?..." พูดจบบอยก็สะบัดมือของตัวเองออกจากมือของพัดแล้วลุกขึ้นเดินหนีเธอไปทันที "พี่บอย...ฟังพัดก่อน...ฟังพัดอธิบายก่อนนะคะ..." พัดรีบวิ่งเข้าไปกอดบอยจากทางด้านหลังเพื่อไม่ให้เขาเดินหนีเธอไป บอยแกะมือของพัดออกก่อนจะหันกลับมามองหน้าด้วยสีหน้าและแววตาที่ผิดหวังเป็นที่สุด "พอสักที...พอสักทีพัด...เลิกพยายามที่จะอธิบายเรื่องทุกอย่างสักที...พี่ไม่อยากฟังอะไรแล้ว..." บอยหันมามองหน้าพัด ก่อนที่จะหันหนีไป เพราะเขาไม่อยากให้เธอเห็นว่าเขาเสียใจมากขนาดไหน ในสิ่งที่เธอทำ เขาเจ็บมาก เจ็บจนจุกไปหมด น้ำตาลูกผู้ชายของเขาเหมือนมันจะไหลออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่จริงๆ แต่คำพูดของบอยทำให้น้ำตาของพัดยิ่งไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้เหมือนกัน "พี่บอย..." "ยังรักเขาอยู่ใช่มั้ย?...ถ้ายังรักเขาอยู่...ก็กลับไปหาเขา...แล้วก็เลิกยุ่งกับพี่ซะ..." บอยบอกพัดทั้งๆที่เขาไม่มองหน้าเธอ "ไม่!...ไม่เอาแบบนี้นะพี่บอย...พัด...พัดจะเลิกยุ่งกับว่าน...พี่บอยอย่าเลิกกับพัดนะ..ไม่เอาอ่ะ...ไม่เอาแบบนี้..." "พัดจะเลิกยุ่งกับว่าน...พัดพูดประโยคนี้มากี่ครั้งแล้ว...พี่ก็ไม่เห็นว่าพัดจะทำได้เลย...พอกันที...ถ้ามันยังมีปัญหาแบบนี้ไม่รู้จักจบกันสักที... ...งั้นเราก็เลิกกันไปเลยซะดีกว่า...เรื่องมันจะได้จบสักที...พี่เหนื่อยแล้วพัด..." พัดนิ่งไปเลยเมื่อได้ยินสิ่งที่บอยพูดออกมา คำพูดของบอยมันเหมือนมีดปลายแหลมที่แทงเข้าไปอย่างจังตรงหัวใจของเธอ มันเจ็บมากเหมือนลมหายใจของเธอมันกำลังจะหมดลงตรงนี้ด้วยซ้ำ เธอรู้สึกตัวมันชาไปหมด แม้แต่จะขยับเธอยังไม่าสามารถที่จะทำได้ มีเพียงน้ำตาของเธอเท่านั้นที่มันยังคงไหลอย่างไม่ขาดสาย บอยเองก็ตกใจและอึ้งไปกับคำพูดของตัวเองเหมือนกัน ด้วยความที่เขาโมโหเขาจึงพูดมันออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว "ถ้าพัดอยากกลับไปหาเขา...ก็บอกพี่ตามตรง...พี่ไม่รั้งพัดเอาไว้หรอก..." บอยบอกพัดอีกครั้งก่อนจะก้มหน้าลง เธอก็หันมามองหน้าเขาเพราะคำพูดของเขา เธอรู้สึกได้เลยว่าเขาเจ็บที่พูดออกมา...แต่เธอก็เจ็บไม่ได้แพ้กันเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกมาเมื่อกี้ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทั้งพัดและบอยต่างก็อึ้งไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่แล้วความเงียบก็มีบางอย่างเข้ามาแทนที่ด้วยน้ำเสียงของพัดที่เอ่ยออกมา "พัดรักพี่บอยนะ..." สิ่งที่พัดพูดสามารถเรียกความสนใจจากบอยได้ในทันที เขามองหน้าพัดอย่างตกใจและอึ้งเข้าไปอีก พัดหน้ามองอย่างรู้ดีว่าบอยไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอ เพราะเขาดูนิ่งไปเลยเมื่อเธอพูดประโยคนั้นออกมา "พัดรักพี่บอยนะคะ...พัดรักพี่บอย...พี่บอยได้ยินมั้ยว่าพัดรักพี่บอย..." พัดพูดพร้อมกับค่อยๆเดินเข้ามากอดบอย หญิงสาวซบหน้าลงที่อกของชายหนุ่มในขณะที่เธอกอดเขาแน่ขึ้นเรื่อยๆ "ไม่เลิกกันได้มั้ย?...พัดอยู่ไม่ได้...ถ้าไม่มีพี่บอย...ไม่เลิกกันนะ..." ตอนนี้บอยทั้งอึ้ง ทั้งสับสน เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรที่จะรู้สึกยังไงกันแน่ คำๆนี้เป็นคำที่เขารอคอยจากพัดมาตลอด แต่วันนี้ ตอนนี้เขาได้ฟังมันแล้ว เขาควรที่จะดีใจไม่ใช่หรอ?...แต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกแปลกแบบนี้กัน... ***************************************************************** มาอัพฟิคแล้วนะคะ ให้ยาวหน่อยไถ่โทษที่หายไปนาน ขอโทษที่หายไปเสียนานสองนาน จนบางคนอาจจะเลิกตามอ่านกันไปแล้ว แต่คนแต่งก็ยังอยากที่จะแต่งเรื่องนี้ให้อ่านกันจนจบนะคะ ถึงจะมาอัพบ้าง บ้างอะไรบ้าง หายไปบ้าง อะไรบ้าง >,,< ขอบคุณที่ยังมีคนตามอ่านกันอยู่ แล้วจะรีบแต่งตอนต่อไปมาให้อ่านนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตาม ^^ -------------------- อยู่กันอย่างนี้นานๆนะเธอ จากกันวันไหน"ฟ้า"คงจะผิดหวัง อยู่กันตรงนี้หัวใจจะฝากฝัง ใส่มือเธอนั้น อย่าไปไหน...อย่าไปไหน...อย่าไปไหน ... รอยยิ้มของเธอทำให้ฉันมีกำลังที่จะเดินต่อไปในวันข้างหน้า**

Baaf	Nov 11 2011, 11:05 PM Post #492
รู้ไหมว่าฉันคิดถึง.. Group: PatFCC member Posts: 2,899 Joined: 28-March 07 From: [บ้านคุกกี้แหละค่ะ] Member No.: 10,723	โอ๊ยยย พระเอกค่ะ ยอมๆไปเถ๊อะ คนอ่านปวดจิตมากมายยยย TT^TT ป.ล. พี่ฟ้าา ต้องไประลึกความหลังนานมากกกก 5555555555555 -------------------- "บอกไม่ถูกว่าทำไมรักเธอ ... "

Z@gAZiG~FaI	Feb 4 2012, 01:29 PM Post #493
Pat Mania Group: PatFCC member Posts: 211 Joined: 3-June 06 Member No.: 7,273	อ๊าก ยังลุ้นพัดบอยอยู่นะ ขอบคุณที่มาอัพนะค่ะ มาต่อเร็วๆนะค่ะ ยังรออยู่ -------------------- มิตรภาพความรักของเขาและเธอ 6*8 Forever

« Next Oldest · AF2 Fanfics · Next Newest »

25 Pages

« < 23 24 25

1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)

0 Members:

Display Mode: Standard · Switch to: Linear+ · Switch to: Outline

Track this topic · Email this topic · Print this topic · Subscribe to this forum

Lo-Fi Version

Time is now: 23rd May 2013 - 05:20 AM

a drunkfoundation skin